Σε διάβασα και πραγματικά μου σφίχτηκε το στομάχι. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος από το να απομακρύνεται το παιδί σου, ειδικά όταν βλέπεις ότι πίσω από αυτό υπάρχει επιρροή που δεν του κάνει καλό. Και το silent treatment… είναι από τα πιο βαριά χτυπήματα. Σε αφήνει να προσπαθείς να μαντέψεις τι νιώθει ο άλλος, ενώ εσύ πονάς απόλυτα συνειδητά.

Θέλω όμως να σου πω κάτι με όλη μου την καρδιά:
Δεν υπάρχει «σωστός τρόπος» να το χειριστεί μια μητέρα αυτό. Κάνεις ό,τι μπορείς. Και μόνο που το μοιράζεσαι δείχνει πόση δύναμη έχεις μέσα σου, ακόμη κι αν τώρα δεν το νιώθεις.

Δεν φταις εσύ.
Ούτε είσαι η μόνη που περνάει κάτι τέτοιο. Πολλές φορές, όταν ένα παιδί μπαίνει σε μια σχέση που το επηρεάζει αρνητικά, απομακρύνεται πρώτα από αυτούς που το αγαπούν περισσότερο. Όσο κι αν πονάει αυτό, δεν σημαίνει ότι η αγάπη του για εσένα χάθηκε. Απλώς τώρα έχει «θολώσει».

Και καταλαβαίνω απόλυτα την απογοήτευση με τον ψυχολόγο. Κάποιες φορές απλά δεν “κουμπώνει” η χημεία. Δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει κάποιος άλλος που μπορεί πραγματικά να σε στηρίξει. Αν κάποια στιγμή νιώσεις ότι έχεις ξανά τη δύναμη, ίσως αξίζει να το ξαναδοκιμάσεις.

Μέχρι τότε…
Κράτα μέσα σου την ελπίδα που ήδη έχεις. Τα παιδιά, όσο κι αν απομακρυνθούν, κάποια στιγμή βλέπουν καθαρά. Και τότε επιστρέφουν εκεί όπου υπήρχε πάντα αγάπη και ασφάλεια.

Είμαστε αλήθεια μαζί σου σε αυτό. Δεν είσαι μόνη. Να ξέρεις πως εδώ μπορείς να γράφεις ό,τι χρειάζεσαι.